INTERVIEW Rory van Gulik Sportlust '46 Harkemase Boys

Een wedstrijd met twee gezichten komt vaker voor, maar zelden was het verschil zo groot als zaterdag tussen Sportlust’46 en Harkemase Boys. Vijfenzeventig minuten lang beheersten de Friese bezoekers het spel zodanig dat Sportlust ’46 zich al de koning te rijk zou weten als er voor de moeite tenslotte nog één schamel puntje binnengesleept werd. Dat ene puntje kwam dankzij een gelukkige gelijkmaker zowaar in zicht. Daarna stortte volkomen onverwacht het tot dan toe zo solide bouwwerk van coach Jan Piet Bosma als een kaartenhuis ineen. Harkemase Boys kreeg in no time drie treffers om de oren. Met het schaamrood op de kaken restte niets anders dan de vreugdeloze lange terugreis naar Friesland. Jan Piet Bosma kon er na afloop met de pet niet bij. Zijn constatering dat zijn ploeg tot een kwartier voor tijd een goede wedstrijd speelde was namelijk de enige juiste conclusie. ,,Tegen onze gewoonte in speelden we niet direct vol op de aanval,” zo verklaarde Bosma het zichtbare geduld in de aanpak van Harkemase Boys. De aanvoer moest komen van captain Henny Bouius, met naast zich op het middenveld Gerald Postma en Jelle de Graaf. Voorin loerde spits Kian Visser op zijn kans. Berwout Beimers en de enigszins hangende opererende Jhurey Margaritha richtten zich op de flanken. Nog geen vijf minuten gespeeld klonk op de tribune al de verzuchting dat Sportlust een moeilijke middag tegemoet ging. En dat Harkemase Boys de beste ploeg was die ze tot op heden dit seizoen op bezoek kregen. Sportlust-coach Patrick Loenen sloot zich hier volmondig bij aan: ,,Zij waren ons duidelijk de baas, voetballend en fysiek.” Sportlust haalde de rust zonder op achterstand te komen, wat uitsluitend te danken was aan het feit dat de aanvallers van Harkemase Boys nog niet aan doelrijpe mogelijkheden waren toegekomen. Dat laatste bleek in het tweede bedrijf niets anders dan een kwestie van geduld te zijn, want met het verstrijken van de speeltijd kwamen Berwout Beimers en vooral Kian Visser steeds dichter bij de openingsgoal. Kort nadat doelman Romero Antionoli een scherpe kopbal van Visser net wist te neutraliseren, tekende niemand minder dan goodold Henny Bouius voor de terechte voorsprong. Onvoorstelbare kanteling Strijd gestreden, zo leek het op dat moment. Want hoe zou Harkemase Boys dit ooit nog uit handen geven, gezien het surplus op ieder vlak ten opzichte van Sportlust? Een begin van een antwoord hierop kwam na acht minuten, in de vorm van een totaal uit de lucht vallende gelijkmaker, letterlijk en figuurlijk. Wie de doelpuntenmaker was, bleef tot lang na afloop in het ongewisse. Was het Sportlust-aanvaller Mark van der Weijden die de verre voorzet van Nick Verhagen schampte, of werd de bal het laatst geraakt door verdediger Bruintjes? JAN PIET BOSMA : ,,HET DONDERDE ALS EEN KAARTENHUIS IN ELKAAR” In krap tien slotminuten kreeg de even ontluisterende als onvermijdelijke 4-1 nederlaag gestalte. Met dank aan twee energieke invallers aan Sportlust-zijde, te weten Bas van Zoest met zijn intikker (2-1) en tweemaal Mark van der Weijden. Maar vooral met ‘dank’ aan het zelf als elftal als een kaartenhuis in elkaar storten. ,,Dat mag op dit niveau niet gebeuren,” fulmineerde Bosma verder. ,,Een wedstrijd duurt namelijk negentig minuten, geen vijfenzeventig. In één woord schandalig. En dat terwijl wij nu eigenlijk een overwinning nodig hadden, na vorige week. Dat zat er in ook, want we speelden echt heel behoorlijk en kwamen terecht op voorsprong.” Mark van der Weijden had iets recht te zetten De wedstrijd kende nog een tweede verhaal, namelijk de verwijzing van spits en basisklant Mark van der Weijden naar de reservebank. Dit bij wijze van disciplinaire straf, omdat hij zich te laat bij de teambespreking meldde. Hoe aanvaardbaar de reden en duur van de vertraging ook waren (Van der Weijden: ,,De N11 was afgesloten, waardoor ik moest omrijden en ik één minuut te laat aankwam.), Patrick van Loenen hield consequent vast aan de bij de start van het seizoen gemaakte afspraken. Van der Weijden gaf na afloop aan dat hij dat zelf ook wel begreep en accepteerde. ,,Toen ik een kwartier in de tweede helft alsnog inviel, had ik natuurlijk wel revanche in gedachten. Geen wraak of zo, nee niet zo heftig, maar natuurlijk wilde ik wat laten zien. Op zoek naar een goal daarom, en dat lukte liefst drie keer.” Of was het tweeëneenhalve keer, of twee? De aanvaller wist het zelf ook niet, erkende hij met een brede lach. ,,Ik dacht de bal te schampen, en de verdediger schampte de bal daarna zeker nog.” Dat uiteindelijk de voorkeur uitging naar het noteren van een eigen doelpunt van Mark Bruintjes maakte de revanche van Van der Weijden niet minder zoet. BRON: https://www.voetbal247.nl/